Vele verhalen heb ik als spreekster mogen vertellen.

Verhalen groot en klein van mensen jong en oud die afscheid moesten nemen van het leven.

Ik heb het altijd ervaren als een hele dankbare en mooie taak waarin je mensen neerzet zoals ze zijn geweest, met al hun kanten, gewoontes en diversiteit.

Verhalen die je meegeeft aan hen die achterblijven om als een herinnering te koesteren en te bewaren.

 

Omdat ik niet altijd meer de tijd heb om zelf te spreken en weet hoe belangrijk het is om op een persoonlijke manier afscheid van iemand te kunnen nemen, ben ik op zoek gegaan naar fijne mensen die, net als ik verhalen vertellen die raken in het hart en die passen bij hoe wij met mensen om willen gaan, namelijk dichtbij, met gevoel en gewoon zoals we zijn.

Ze hebben ieder hun eigen stijl, achtergrond en persoonlijkheid. Daarom heb ik hen gevraagd zich hier te presenteren.

Zij zijn niet in dienst van ons maar werken zelfstandig.

Wij kunnen contact met hen opnemen, maar dat kun je ook zelf doen.

Ik heb er alle vertrouwen in dat de invulling van het afscheid bij hen in goede handen is.

 

Katinka

 

Graag stel ik jullie voor aan Eva, Angelique en Inge.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eva Schuurman

Foto: Lotte Bosschieter

 

Jij en ik tot aan het eind

tot ik je zal wiegen,

tot jij je te ruste in mijn schoot

en kraaienpootjes vliegen.

Tot mijn spreekstem wiebelt

en jouw tred vertraagd,

tot mijn sluike haren dun

en de tijd ons draagt.

Tot jouw rimpels als de lijnen

van onze plattegrond

zodat ik altijd nog de weg vind

naar jouw mond.

 

Mijn naam is Eva Schuurman en ik ben spreker, schrijver en dichter.

Het is mijn wens om van woorden zinnen te maken

zodat herinneringen kunnen worden bewaard in monumenten van taal.

Sinds 2011 doe ik dat op de gelukkigste dagen in mensenlevens,

namelijk als trouwambtenaar.

Sinds 2021 mag ik dit doen op de verdrietigste dagen in mensenlevens,

namelijk als uitvaartspreker.

Dit doe ik niet omdat ik er altijd van gedroomd heb,

maar omdat ik heb ervaren hoe waardevol het is om een verhaal

te mogen dragen wanneer er schouders nodig zijn.

Omdat het ertoe doet op de juiste manier afscheid te nemen;

omdat het lief mag zijn, mooi en lichtvoetig.

Omdat het zorgvuldig en kwetsbaar is en

omdat de juiste woorden en de juiste benadering alles betekenen

in het waarachtig en respectvol weergeven van een dierbare.

Omdat op de juiste manier afscheid nemen alles betekent

in het voortzetten van het leven van nabestaanden

en het eren en koesteren van herinneringen.

Dus bied ik bij deze mijn schouders en mijn pen aan,

mijn stem, mijn ogen en mijn mededogen.

 

Dan zijn mijn handen haast doorzichtig

maar nog altijd in de jouwe,

omdat ik bibberend mijn laatste wens

aan jou zal toevertrouwen:

"Jij en ik totdat het stil,,

ik nooit meer van je zijde wijk,

zodat we samen tot het einde

en dan tegelijk." 

 


Angelique Thuis

(Foto volgt later)

 

"Afscheid nemen betekent de geboorte van een herinnering".

Mijn naam is Angelique Thuis, getrouwd en moeder van drie prachtige tieners.

Ik ben geboren en getogen in de Achterhoek.

Naast mijn baan als docente in het MBO onderwijs ben ik sinds 2021 ook uitvaartspreekster.

Mijn opleiding heb ik gevolgd bij GaandeweG in Wilp.

Afscheid nemen van een dierbaar persoon wil je graag op een persoonlijke, zorgvuldige en respectvolle manier vormgeven. Ik wil hierin graag de verbinding maken.

Ieder mens is uniek en verdient daarom een uniek afscheid. Een afscheid dat de persoon recht doet.

Mijn liefde voor (het begeleiden van) mensen zal hierbij ondersteunend zijn.

Ik zal luisteren naar wat er nodig en wenselijk is. Dit vertaal ik in woorden tijdens het afscheid, uiteraard in samenspraak met de nabestaanden.

 

Het leven raakt je

Je leert verbinden

Maar ook weer los te laten

In je hart kun je altijd samenzijn

Want liefde stopt niet bij de dood

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inge Mondeel-Kasteleijn

 

Hoor mij nog in stilte,

voel mij in de wind.

Zie mij in het water,

als herinneren begint.

Luister wat de storm zegt,

proef die druppel dauw.

Koester elke herinnering,

dan ben ik steeds bij jou.

 

Na een overlijden hoor je vaak uitspraken als 'Woorden schieten tekort, ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen, hier zijn geen woorden voor.' Logisch, want bij zo'n verdrietige gebeurtenis, valt menigeen even stil. Juist in die momenten van stilte, in alle rust en ruimte, ben ik er om met jou op zoek te gaan.

Om naar boven te halen hoe de overledene heeft geleefd, wat de overledene voor anderen betekende en wat we willen onthouden.

Woorden vinden voor hetgeen we toch nog wel heel graag één keer willen zeggen.

 

Ik, Inge Mondeel-Kasteleijn, een Zelhemse met Achterhoekse nuchterheid, die houd van aanpakken,

serieus is met een vleug humor, maar bovenal een doe-maar-gewoon mentaliteit heeft, kan die woorden voor jou opschrijven en uitspreken.

Een afscheidsceremonie verzorg ik altijd vanuit mijn hart, waarbij mijn levensmotto

'Want was er niet dat beetje liefde, dan had je nergens houvast aan' steeds de leidraad is.

Zo zal ik jouw dierbare met liefdevolle woorden gedenken, op de dag van het onherroepelijk afscheid.

Wanneer je liever zelf schrijft, kan ik voor jou spreken, of juist andersom.

Belangrijk voor mij is dat wij goed bij elkaar passen en het helemaal gaat zoals jij dat wenst.

Groots of juist klein, ingetogen, eenvoudig of uitbundiger, vergezeld met symbolen, rituelen.

Alles mag, alles is oké, als het maar goed voelt voor jou. Dus hoor ik een keer ergens "joa, joa",

dan weet ik natuurlijk, dat ik het nèt iets anders moet doen!

 

Verdriet om verlies kan ik invoelen maar helaas niet wegnemen. Wel kan ik samen met jou een mooie invulling geven aan het laatste afscheid. Dan gaat loslaten al een beetje richting anders vasthouden en wordt een basis gelegd voor troostrijke herinneringen. Dat is fijn, omdat het leven na verlies, nou eenmaal nooit meet hetzelfde zal zijn.

Mag ik je helpen, met woorden, wanneer ze tekort schieten?

 

Liefdevolle groet,

Inge

 

www.liefdevolloslaten.nl